THE MORNING BENDERS

En ocasións e só ao lonxe e de forma neboenta, pouco clara, un escoita un sonido fermoso, paseniño e quedo, que resulta familiar, como si estivera a lembrar unha canción da infancia.

Nestas ocasións fai un memoria para lembrar as palabras e os feitos, pero iso ten pouca importancia, ou menos importancia, porque a emoción e o que de verdade nos conmove está máis aló.

Creo na presenza de valores eternos e infinitos, que resultan simples e toscos pola súa evidencia, pero que son certos. Se cadra porque son instintivos, ou animais. Se cadra porque son a presenza divina dunha entidade superior no noso interior. Esa luz na fiestra que nunca se apaga.

Cando escoitei de vez primeira a estes the morning benders, que podería traducirse ao meu entender como uns esmorgueiros madrugadores, non levei sorpresa, nin satisfacción, nin ganas de choutar ou cousas desas. E pola contra si unha grande e sostida sensación de lirismo, de liñas esveltas e ben trazadas, de finura.

O grupo parte dunha presenza física predeterminada para o cariño e a condescendencia, pola súa xuventude, pulcritude e corrección. Son rapaces novos da zona de San Francisco, á sombra da Universidade de Berkeley, de flores na man e amor libre. Nos coros do seu Excuses, que é o avance do disco que se vai publicar para o mes que ven, poderían cantar Paul McCartney e Joni Mitchell.

Por outra banda foron escollidos co seu primeiro disco, do ano 2008, Talking Trough Thin Cans, o mellor grupo indie do ano pola plataforma iTunes. Supoño que a etiqueta de indie é significativa e honrosa, pero cadrarían mellor coma músicos elegantes, laboriosos, perfeccionistas e sensitivos.

Teñen esta páxina web e unha ampla estratexa de difusión en múltiples plataformas... das que non precisan de apoio de multinacional, polo de agora.

O seu disco próximo, Big Echo, contén xa dosu avances que resultan agradables, e velaí os están, que o eco sexa grande:

FLORENCE+THE MACHINE

Supoño que eu pouco podo dicer desta muller que outros antes durante estes meses non teñan dito. Tanto por falta de referencias culturais como de capacidade lingüistica no eido disciplinar da música. Pero mirade a súa páxina de myspace, con máis de tres millóns e medio de visitas.

O que teño claro e que florence + the machine traballan diretamente coas vísceras, e non é referencia ao título do seu disco de debut, este lungs (pulmóns) que mantén o ritmo dun historia ou cantar de cego fantástica, chea de poesía, de arranxo glamouroso e de verdadeira creación. Ten maneiras, ten afeccións, os cortes sampleados e as bases rítmicas son cotiás e xeitosas.

E por riba todo o conxunto é novidoso, alleo a tendencias, firme aposta e sinatura persoal. É a voz de Florence Welch e o seu relatorio violento de días noxentos, golpes e contragolpes, dentes rotos, raparigas choscas e violencia como recurso artístico. Comentaba recentemente Tarantino que a violencia é a mellor fonte da expresividade visual, sangue e golpes. As letras e a voz de Florence conteñen concentrada desesperación e victorias logradas con sangue e golpes, e cada tema é unha poesía.

A nena que aínda non ten 25 anos canta coa voz que había ter a nai de Billie Hollyday ou Etta James. Penso que é o novo heavie, de historias maduras, de presenza coidada, de traballo minucioso. Un barroco intelixente e belixerante, un Borromini atormentado. Disque leva apenas 3 anos de carreira, pero semella que hai moito nela. Acontece que o panorama británico, que a ten alimentada copiosamente e abusivamente promocionada, adoita devorar ás presas aos seus fillos. Teño a impresión que nesa voz hai dez discos máis e temas que virán.

Cando miro a súa imaxe actual vexo á Ofelia de John Everett Millais, antes de deitarse na auga morta pola tolemia da vida, das relacións persoais, suicidio polo asasinato... cando a rabia encheu o seu corpo , como en Rabbit Heart (Raise it Up)

Este é un video da súa páxina, que podedes seguir

http://link.brightcove.com/services/player/bcpid53132883001?bclid=53153580001&bctid=23588481001

Como canta ela, un bico cun puño é millor que ningún bico